SZUFLADA LILIANY

Z widokiem na Śnieżkę

2012-02-15T17:35:00.000+01:00

Dom przyjaciół mojej córki Joanny. Poznali się trzy lata temu, gdy poprosili ją o pomoc w umeblowaniu i aranżacji domu, który kupili. Wybudowany był w okresie "późnego Gierka". Dużo było tam elementów drewnianych w postaci pożółkniętej sosny, z której zrobione były podłogi, schody, drzwi przeszklone i wyłożone boazerią duże poddasze.

Jaki efekt chcieli osiągnąć? Inspiracją było to zdjęcie.

Wspólnie stworzyli taką przestrzeń a dodatkowym efektem jest przyjaźń, która ciągle trwa :)

Wspaniały widok z okien.

Na horyzoncie Śnieżka, której zbliżenie szczytu, moim niezbyt wysokiej klasy aparatem, tak się prezentuje :)

Dorzucam... po dwóch dniach, jeszcze kilka zdjęć:)Dom w trakcie przemiany

Poddasze jest równie harmonijne, jak dół. Ma swoisty klimat, w który wpisują się widoki z okien.

W tym momencie, już trzeci raz uzupełniam ten wpis. A to dlatego, że przed chwilą dostałam nowe zdjęcia tego domu. Dorzucam je. Tak wyglądało poprzednie wcielenie domu z widokiem na śnieżkę. Nie często mamy okazję obserwować te same pomieszczenia w tak różnych "aranżacjach" :)

Święta w Egipcie

2012-01-26T00:55:00.002+01:00

Nie wyobrażałam sobie Świąt Bożego Narodzenia bez śniegu, choinki, opłatka, makiełek i karpia. Okazuje się, że równie przyjemne jest zrobić sobie dwa tygodnie lata zimą :)

Statkiem po Nilu

Abu Simbel. Dwie świątynie wydrążone w skale za panowania Ramzesa II i przeniesione przed zalaniem wodami spiętrzonymi Tamą Assuańską

Płyniemy łodzią na wyspę File do Świątyni Izydy, która podobnie jak Świątynia w Abu Simbel została przeniesiona przed zalaniem przez spiętrzone wody Tamy Assuańskiej

Świątynia w Luksorze

Aleja sfinksów prowadząca do świątyni w Luksorze

Świątynia w Karnaku i prowadząca do niej aleja sfinksów z głowami baranów.

Kair i widoczne na horyzoncie piramidy

Ja z córkami. Wigilia na statku w Kairze

Giza, Piramida Cheopsa i Sfinks

Porzellanfabrik Sorau. Porcelana z Żar

2012-01-07T21:55:00.050+01:00

Wystawę tych cudeniek obejrzałam w zeszłym tygodniu w Gorzowie Wielkopolskim.

Porcelana z Sorau(NiederLausitz), obecnie Żary. Porzellanfabrik założył tam w 1888 roku Gustaw Otręba. Po roku przekształcił ją w spółkę z Franzem Bohme, by w 1892 roku odsprzedać mu również swoje udziały. Fabryka kilkukrotnie zmieniała właścicieli ale trwała nieprzerwanie od 1888 roku do 1945. Nie przetrwała "wyzwolenia".

Najwyższej klasy porcelana i wzornictwo. Wystawa niepowtarzalna, bo składająca się ze zbiorów kolekcjonerów.

Talerz reklamowy Fabrikporzellan Sorau

Herb miasta Żary, Sorrau

Zbiór małych filiżaneczek do kawy. Zrobiłam przybliżenia niektórych, bo każda z nich, to dzieło sztuki samo w sobie. A jakie mają uszka !!! Warto powiększyć sobie zdjęcie :)

Jakie piękne barokowe :) art deco

Adler - zegar szwarzwaldzki

2011-11-20T00:25:00.011+01:00

Chcąc odpowiedzieć Kaszmirkowi na pytanie o zegar, który umieściłam po prawej stronie blogu, musiałam trochę poszperać w internecie i zajrzeć pod jego tarczę.
Znana mi jego historia jest taka, że Zegar trafił do rodziny ok. 1977 roku jako podarunek. Nie chodził i nie chodzi nadal. Skrzynkę ma niekompletną, nadgryzioną zębem czasu u kornikami. Obecnie można dorobić brakujące elementy i odtworzyć jego kształt pierwotny. Jednak nie naprawiam go, bo podoba mi się w takim stanie. W takim stanie ma swój niepowtarzalny urok. Nie lubię rzeczy nowych i nie zniszczonych, choć lubię stare, dobrze utrzymane.

Ten zegar jest firmy Adler.
W 1844 roku Friedrich Mauthe z żoną założyli w Schwenningen fabrykę. Produkowała zegary. Od 1876 roku do firmy dołączyli synowie państwa Mauthe, Christian i Jacob.
Od 1925 roku wprowadzili nazwę Adler i znak firmowy Adler czyli orzeł, umieszczony w kółku pod nim FMS (Friedrich Mauthe Schweninngen).
W 1930 r. fabryka zatrudniała 2000 pracowników i wytwarzała 45000 zegarów i zegarków na tydzień!!! Sześćdziesiąt procent produkcji eksportowano, z czego większość do Wielkiej Brytanii. Zegary szwarzwaldzkie, tak często je nazywano.
Fabrykę zamknięto w 1976 roku.

Tu widoczny znak firmowy - orzeł a w kółku pod nim FMS (Friedrich Mauthe Schweninngen.

Również ciekawa jest historia zegarów śląskich produkowanych w Cieszynie i Świebodzicach. To jednak historia na osobny wpis.

Jesienne róże... z mojego ogrodu

2011-11-09T00:30:00.014+01:00

Róże kwitną w ogrodzie długo, do pierwszych przymrozków. Te zostały przed chwilą zerwane.

Złota polska jesień w Klekotkach na Mazurach

2011-10-25T22:57:00.039+02:00

Cudowna jesień i cudowne miejsce. Zrobiłam tam w zeszły weekend ogromną ilość zdjęć. Ale czy można było nie robić? Na wszystkich zdjęciach są teren i zabudowania należące do hotelu i spa MŁYN KLEKOTKI.

Widoki ogrodowe

2011-10-04T21:41:00.008+02:00

Wolin, jesienny Bałtyk

2011-09-26T23:03:00.015+02:00

Grafika na talerzach

2011-08-31T14:41:00.018+02:00

Nie należą do kategorii sztuka. Ale czy tylko... przez dzieła sztuki, nasze ściany mogą być zagospodarowane? Wytwór przemysłowy ale w skomponowanym przez nas zestawie nabiera indywidualnego, niepowtarzalnego charakteru.

Lato 2007. Wspomnienie

2011-08-06T23:13:00.040+02:00

Trafiłam na zdjęcia sprzed czterech lat i mam ochotę podzielić się urokiem miejsca. Zrobione u kuzynostwa, w ich letnim domu a właściwie zagrodzie.

Na kominie, pliszka siwa.

Pogoda zmienną jest, więc nagle...

Przez okno widać dawny chlewik, obecnie pełniący funkcję drwalki. Okazał się być bardzo fotogenicznym modelem.

Żuraw ciągle czynny. Jest tu jedynym źródłem wody.

Widoki ogrodowe

2011-07-16T23:41:00.015+02:00

Lubię mieć w ogrodzie kilka miejsc z widokiem, gdzie można zasiąść w zależności od pory dnia, pogody, nastroju. Znaną już ławeczkę w tym roku postawiłam pod brzozami. Stolik niebieski nie zmienił miejsca od ubiegłego roku, krąży w obrębie czterech metrów.

Okienko domku ogrodowego.

Brzozy. Na nich ukrywają się rzadko spotykane, a jeszcze rzadziej dostrzegane, motyle. Zapraszam do obejrzenia ich we wpisie z etykietą "motyle".

Oldskulowe mebelki ratanowe z czasu głębokiej komuny. Mają 25 lat. Przez sentyment mój do nich nie mogę z nimi się rozstać.

W tym roku dodałam sobie nowe miejsce widokowe. Okno przedłużyłam do podłogi i jestem z efektu bardzo zadowolona.

Tak powstało coś z niczego

2011-05-05T12:12:00.047+02:00

Przed rokiem prezentowałam na moim blogu dom powstały ze starych bretońskich zabudowań rolniczych. Dzisiaj chciałabym pokazać jeszcze jedną, podobną, metamorfozę. Jest to dom siostry moich bretońskich przyjaciół.

A taki był stan wyjściowy

Zajrzyjmy do środka. Zdjęcia są trochę ciemne, bo robione w warunkach naturalnych i komórką. Traci się przez to widoczność detali ale zachowany jest klimat.

Dom, swoją materią, dominuje nad jego wyposażeniem czyli wystrojem. Uważam, że został urządzony przez właścicielkę z wielkim wyczuciem. Meble dyskretnie grają tu drugoplanowe role ale, wg mnie, są to role oskarowe :)

Szkło tym wnętrzu, to strzał w 10.

Za stołem stoi stary bretoński kuchenny kredens. Mało widoczny, więc sfotografowałam go osobno bo to ciekawy mebelek. Z obu stron, jakby drzwiczki, ma wsuwane deseczki do krojenia. Za nimi było miejsce np. na chleb. Bardzo funkcjonalny mebelek i pomysłowy

Z antresoli

Globalna wioska

2011-05-02T00:14:00.009+02:00

Kiedyś, w oknach leżały poduszki, na które kobiety układały swoje piersi i obserwowały,
kto wchodzi do sklepu obok, dokąd idzie sąsiadka, co niesie w siatce. Na wsiach, w tym celu, przed domami stały ławeczki.

Dzisiaj, spotykam dawno nie widzianą przyjaciółkę. Przygląda się wiszącemu na mojej szyi, kilka dni wcześniej kupionemu na Allegro, wisiorkowi. Wyjaśniam, że jest on tylko stylizowany na stary.
Tak, wiem - odpowiada znacząco.
Skąd wiesz - pytam - widać to, tak od razu, gołym okiem?

Nie. Nie widać gołym okiem, ale z punktu obserwacyjnego, który znajduje się przed ekranem komputera, nic nie ukryje się przed ciekawskimi oczami. Chyba, że poprosi się sprzedającego lub kupującego o nie wystawianie opinii ;) bo nasze wszystkie zakupy i sprzedaże można śledzić przez opinie z Allegro. Nie dla każdego jest to interesujące.
Nie na wszystkich oknach leżały poduszki:)

Forsycja

2011-04-10T23:03:00.007+02:00

Dzisiaj, godzina 10.

Wiosenne dwa dni na Dolnym Śląsku

2011-04-01T22:29:00.015+02:00

Zamek KSIĄŻ Oto link do jego bogatej historii i kilka zdjęć zrobionych po drodze z odległego parkingu. Zamek prezentuje się bardzo dostojnie a brak liści na drzewach dodatkowo sprzyjał jego ekspozycji.

Te ogromne, zielone krzaczory to rododendrony!!!
Rośnie ich, takich ogromnych, w bukowym lesie okalającym zamek, bardzo dużo.
Szkoda, że jeszcze nie kwitły.

W czasie wojny zamek został bardzo zniszczony i nie zachowało się jego wyposażenie.
Ze zrekonstruowanych komnat moją uwagę przyciągnął salon biały.
Jego wystrój stanowią XIX wieczne meble, które należały wprawdzie do księżnej Daisy von Pless, nie stanowią jednak autentycznego wystroju zamku, bowiem przed laty stały w jadalni należącego do Hochbergów Grand Hotelu w Szczawnie Zdroju.

Drugie ...? Następne życie fotela

2011-03-20T22:11:00.019+01:00

W takie kolorowe tkaniny obiłam kupioną na starociach, zniszczoną ludwikowską berżerę.

Podoba mi się efekt końcowy :)

Poprzednie jego wcielenie

Przebiśniegi JUŻ KWITNĄ )))

2011-03-13T18:05:00.010+01:00

Śnieg spadł w listopadzie i leżał w ogrodzie, bez przerwy, do końca lutego. Nie zdążyłam zgrabić liści. Teraz one i zmaltretowana pod śniegiem i lodem trawa nadają bury koloryt całemu ogrodowi. Jedynie w najgłębszym i najbardziej zaniedbanym kącie ogrodu zakwitły już przebiśniegi. Z najlepszymi życzeniami przesyłam je moim blogowym przyjaciołom :)

Ciągle dzika... ulica Dolna Wilda w Poznaniu

2011-02-15T21:04:00.008+01:00

Dzisiaj... godzina 15:30... ulica wyjazdowa z Poznania, może kilometr do zjazdu na autostradę. Auta trochę zwolniły... zdążyłam złapać za komórkę) i udało się pstryknąć między jadącymi z przeciwka samochodami))).

Wesołe i zadowolone dwa dziczki czochrały się o drzewo. Mam nadzieję, że nic złego im się nie stało.

Oto szkic sytuacyjny. Na zdjęciu (z lewej strony drogi, bo jechałam z centrum) a na mapie (po prawej stronie) widoczna jest grobla przez jeziorko Dębińskie, którą sobie przeszły suchym kopytkiem.

Wyświetl większą mapę

Wcale nie pierwszy to raz, jak zostałam zaskoczona na ulicy Dolna Wilda. Któregoś lata, jadąc o podobnej godzinie, tą samą trasą ale bliżej centrum, w miejscu całkowicie zurbanizowanym, spotkałam na trawniku przy ulicy, pasące się... słonie. Prawdziwe. Żywe. Było ich kilka. Trochę dalej chodziły żyrafy. Potem zauważyłam rozbijane namioty cyrkowe i grodzone wybiegi dla nich.
Następnego dnia bez zdziwienia mijałam spacerujące w swoich zagrodach słonie i żyrafy. Mijałam również wielu Poznaniaków z dziećmi, którzy przychodzili oglądać zwierzęta.

Nomen omen. Dolna Wilda w Poznaniu zaskakuje nas jakąś niespodziewaną już dzikością ))) Takie poznańskie safari.

Z dużą serdecznością pozdrawiam moich blogowych przyjaciół ))) i przepraszam za mój zimowy letarg.

Idą Święta..., idą Święta...

2010-12-12T00:48:00.006+01:00

Śnieg, który w tym roku pojawił się wcześnie i to, że ciągle pada nowy, nastraja mnie tak, że mam potrzebę już krzątać się wokół Świąt. Dzisiaj zaaranżowałam świątecznie jedno z okien. Na pierwszym zdjęciu jest końcowa forma tej aranżacji. Poniżej wcześniejsze przymiarki.
Pozdrawiam Świątecznie :)

Różne mebelki i ich różne ekspozycje

2010-10-16T00:29:00.032+02:00

Mała galeryjka w szachulcowej kamienicy w Rennes, gdzie niepowtarzalność eksponatów uzupełniała niepowtarzalność wnętrza. Niestety, większość zdjęć nie udała się zupełnie.

Pawilon Roche Bobois w centrum meblowym w tym samym Rennes, właściwie na jego peryferiach. Sfotografowałam meble z linii Provincialles, której stylistyka jest mi najbliższa. W Polsce nie mamy, o ile wiem, salonu Roche Bobois, ale wszystkie linie stylistyczne i salony można obejrzeć przez świetną stronę internetową.

A ten przepych, to Florencja. Trudno się dziwić, skoro nawet chodniki mają wykładane płytami marmurowymi)). Zdjęcia zrobione zostały w biegu, przez okna wystawowe.

A ten lniany Ludwik, to mój produkt:) uzyskany ze starego zniszczonego fotela, z którego zostawiłam jedynie zrewitalizowane przeze mnie drewno W rzeczywistości prezentowały się, bo miałam dwa takie fotele, dużo lepiej niż na zdjęciach.

To się nosiło 200 lat temu

2010-10-09T00:25:00.036+02:00

Empire, klasycyzm francuski, po polsku nazywany stylem Cesarstwa, wkroczył na salony wraz z Napoleonem Bonaparte i razem podbili Europę.
Działo się to 200 lat temu.
Dzięki rycinom z żurnala Wiener Moden, kreującego nowe trendy, możemy poznać to, co inspirowało bywalczynie salonów.

W ubiorze i w meblach wyraźnie widoczny wpływ antyku.

Dama z lornion.

Balowa suknia z trenem.

Widoczny wpływ munduru wojsk napoleońskich na krój czerwonego płaszcza.

Żeby zobaczyć więcej proszę kliknąć na link.

Mój ogród. Nadchodzi jesień...

2010-10-07T19:40:00.031+02:00

Zdjęcia zostały zrobione w ubiegły weekend przez żonę mojego brata, Jolę.

/>

Co wspólnego może mieć Ludwik XV z IKEĄ ?

2010-09-29T23:45:00.014+02:00

Tak wygląda realizacja pomysłu, który wpadł mi do głowy przy oglądaniu i prezentacji Katalogu IKEA 2010. Obiecałam wtedy, że pokażę jak będzie gotowy. Oglądając katalog byłam zdecydowana na tkaninę z koziołkami ale w sklepie zmieniłam zdanie i wybrałam tę, bardziej kolorową i zdecydowana w swoim charakterze. Jest mocna, tkana bardzo ściśle i dostatecznie gruba.
Jestem zadowolona z efektu końcowego)))

... z różą w tle

2010-09-19T22:54:00.018+02:00

Lubię beton. Beton stary, omszały i spękany. Jako tło dla zieleni i kwiatów a także lubię chodzić po im boso))) Jednak posiadanie betonu na tarasie jest pewnego rodzaju niestosownością, którą wprowadzam w zażenowanie przyjaciół i znajomych(((
A może nie jestem dostatecznie bogata... na no comments.

Człowiek jest epizodem w życiu przedmiotu /F. Starowieyski/

2010-09-07T23:42:00.025+02:00

Oglądałam stare zdjęcia, które kiedyś zrobiłam meblom w trakcie odnawiania i stylizacji. To było jedno z bardziej karkołomnych przedsięwzięć.

Niektórych elementów brakowało. Tu jeden z nich, dorobiony przez snycerza - ten jasny a obok wzór.

Nie udało mi się znaleźć zdjęcia całkowicie skończonej serwantki. W międzyczasie zmieniałam komputer i nie przeniosłam. Tu jeszcze bez okucia przy szufladzie.

Znalazłam to zdjęcie))) i kolor na nim wyszedł prawdziwy.

Katalog IKEA... też mam swój )))

2010-08-29T00:10:00.027+02:00

Po raz drugi wzięłam udział w akcji promocyjnej nowego katalogu IKEA.

Oto mój katalog a poniżej zdjęcie, które wysłałam jako propozycję mojej autorskiej okładki. W katalogu ładnie wykadrowane. Ale... na dywanie leży katalog 2009 otwarty na stronie, z tym właśnie... moim dywanem. Może to banalny przekaz, ale autorski, i szkoda że obcięty i przysłonięty napisem, który można było przenieść nad katalog. I tak, moje zdjęcie straciło swoją anegdotę(((
Ale posiadanie swojego katalogu sprawiło mi dużo przyjemności)))

Brałam również pod uwagę zdjęcie z Kasią, moją bratanicą.

Katalogi Ikea są katalogami dynamicznymi. Są swego rodzaju komiksami o urządzaniu się i życiu codziennym w swoich pieleszach. Pieleszach w każdym calu Ikeowskich. Trzon i motyw przewodni katalogu stanowią zdjęcia, które posiadają bardzo rozbudowaną anegdotę, czyli pewnego rodzaju fabułę i atmosferę. Innym wątkiem są zdjęcia i pełne opisy wszystkich produktów. Czyli od ogółu do szczegółu.

Myślę, że ta dynamika i bogactwo produktów sprawia, że co roku, nowy katalog IKEA jest z niecierpliwością oczekiwany,przez tych, którzy raz go poznali.

Dla mnie nowy katalog przyniósł niespodziewanie, to czego będę potrzebowała. Planuję urządzić garderobę. I tu, znalazłam)))

Ostatnio czuję potrzebę operowania dziennym światłem. I tu nagle...

Nie lubię dywanów. Lubię, jednak te, ręczne tkaniny. Są miękkie, można je wyprać w pralce i położyć jak ma się taką potrzebę.

Nowością katalogu 2011 są te piękne, kolorowe tkaniny. W pierwszej wolnej chwili pojadę je obejrzeć i jeżeli będą odpowiednie, pokażę na blogu zrealizowany pomysł)))

Katalog 2011. Taką ma okładkę.

Z wielką przykrością to piszę, ale nie podoba mi się ona. Okładka ta niesie wielki smutek i brak nadziei. Odwrócony tyłem, porzucony miś. W kącie opuszczona lalka. Zagubione, samotne, tyłem odwrócone dziecko a przed nim czarna ściana. Symbol beznadziei i depresji. Jeżeli nawet uznamy, że to przecież TV, nie poprawia sytuacji bo między czernią ekranu a twarzą dziecka nic się nie dzieje.
Czyżby to był nowy trend w IKEA, pokazywanie odrzucenia w przeciwieństwie do dotychczasowego trendu optymizmu, rodziny, przyjaźni.
Dla mnie IKEA kojarzy się z optymizmem gdzie nikt nie jest zostawiony sam sobie. Otwartość jej na każdego, widzę wożąc po IKEA moją 90 letnią mamę wózkiem, który stoi przy wejściu i czeka zapraszając osoby, które nie będą mogły pokonać ogromnych, przecież przestrzeni. Szkoda, że nie mogę tu tego pokazać, nie sfotografowałam((( Mama w IKEI zachowuje się jakby znalazła się w Disneylandzie))) Wszystko ją interesuje i ogląda z wielkim zainteresowaniem. Wszystkiego chce dotknąć i wiele rzeczy nagle staje się jej niezbędnymi. Bez kilku pluszaków nigdy nie wyjedzie)))

Châteaugiron. Bretania, Francja

2010-08-17T00:14:00.041+02:00

Châteaugiron cudowne bretońskie miasteczko. Z górującymi nad nim wieżami wspaniałego Zamku.

Stara zamkowa klatka schodowa. Schody budowane bez użycia gwoździ. Drewniane ćwieki starałam się uwidocznić na zdjęciach. Oczywiście boczna klatka bo główna, frontowa i reprezentacyjna jest szeroka i kamienna

Kamieniczki szachulcowe przeważają w zabudowie centrum miasta. Konkurują z nimi kamienne domki.

Miasteczko jest ładnie obfotografowane w google maps. Zachęcam do skorzystania z możliwości zwiedzenia go, nie ruszając się od komputera. Na wszelki wyp. podpowiem jak to zrobić. A więc... Kliknąć zapraszający na spacer link. Widzimy mapę i na niej Chateaugiron. Po lewej stronie na górze jest pomarańczowy ludzik. Łapiemy go i... przenosimy na mapę, do centrum Chateaugiron. Odtąd towarzyszymy mu w wędrówce. Strzałki wskazują nam kierunek zwiedzania i po kliknięciu na nie, kierują nas w wybranym kierunku. Jeżeli chcemy zatrzymać się i rozejrzeć dookoła, to też możemy to zrobić. Tylko trzeba skorzystać z kursorów w lewym górnym rogu ekranu i za pomocą nich spojrzeć w prawo, lewo, w górę lub w dół. Poruszając się najlepiej strzałki ustawiać wzdłuż ulic i idąc widzieć ulicę przed sobą a także rozglądać się wokół.

Zapraszam na spacer po Chateaugiron )))
Przyjemności)))

Mont Saint Michel

2010-08-06T20:27:00.056+02:00

Pisząc o Bretanii, zacznę od Mont Saint Michel, wprawdzie to Normandia ale na pograniczu z Bretanią)))

Była to druga moja wyprawa na Mont Saint Michel. W obu przypadkach do wyspy docierałam pieszo, od strony morza. Pozwala na to odpływ, który w tym miejscu jest jednym z największych na świecie i sięga 15 km. Morze cofając się tak daleko, odsłania wyspę, umożliwiając dotarcie do niej pieszo. Wyspa z lądem połączona jest wąską groblą prawie dwukilometrowej długości z dużym parkingiem i jej stóp. Na szczęście parking ma być w najbliższym czasie przeniesiony z tego miejsca.

Wędrując dnem morza, należy wziąć pod uwagę dokładny czas odpływu i przypływu. Woda, bowiem, bardzo szybko podnosi się. Pieszo nikt nie jest w stanie przed nią uciec. Poziom wody podnosi się tu o 9-15 metrów.

Z miejsca z którego w tym roku wyruszaliśmy, szło się do Saint Michel 3 godziny.

Te podobne do skrzypu rośliny, tylko że bardzo soczyste, nazywają tu korniszon . Smak ich jest, rzeczywiście, podobny do korniszona.
Owce wyganiane na wypas na tereny odpływowe dostarczają specyficznego w smaku mleka, co przekłada się na smak serów z niego wytwarzanych.

Idąc spotyka się muszelki

Zgubione przez syreny korale z morszczynu

(((

Czekające na przypływ żywe małże

Rzeki podmorskie, w czasie odpływu na powierzchni, to obszar ruchomych piasków. Zatrzymanie się w miejscu, grozi niebezpieczeństwem wciągnięcia w głąb a gwałtowne ruchy dodatkowo pogłębiają /nomen omen/ beznadzieję sytuacji. Po zapadnięciu się powyżej kolana, sam człowiek nie jest w stanie wydostać się.

... coraz bliżej

Nigdy nie zdobyta twierdza

Na zdjęciach starałam się omijać licznych turystów, którzy są wszędzie))

Między skały a kamienne budowle udało się wcisnąć małemu ogródkowi, do którego prowadzi furteczka wystrugana przez mnichów.

malutki cmentarzyk

Dziękuję za cierpliwość a niezmordowanym polecam Mont Saint Michel,klasztor widziany przez aparataty innych

Spóźnione pozdrowienia z Bretanii

2010-08-02T22:52:00.013+02:00

Wiele razy... i wiele miałam tu do napisania... Nawet zaczynałam, ale nie starczało czasu dokończyć na tyle, by z roboczej poczekalni wrzucić w blog. Były to np. Pozdrowienia z Bretanii, które z opóźnieniem, już z domu serdecznie przesyłam)))

Wszystko tam jest gotowym obrazem.

Obiecuję Wam i sobie, że tym jednym wpisem nie zakończę, niemożliwego do wyczerpania tematu, jakim jest Bretania. Mimo że czuję się jak osiołek, któremu w żłobie dano...
Jeżeli jest ktoś, kto zapomniał bajkę o osiołku Aleksandra Fredry, to przypomnę)))

Osiołkowi w żłoby dano,
W jeden owies, w drugi siano.
Uchem strzyże, głową kręci
I to pachnie, i to nęci.
Od którego teraz zacznie,
Aby sobie podjeść smacznie?
Trudny wybór, trudna zgoda
Chwyci siano, owsa szkoda,
Chwyci owies, żal mu siana.
I tak stoi aż do rana,
A od rana do wieczora;
Aż nareszcie przyszła pora,
Że oślina pośród jadła
Z głodu padła.

Powodem rzadkich moich wpisów jest nie tyle czas, którego ciągle brakuje, co... efekt osiołka))) ale myślę, że to Wam też jest to nie obce)))

Jednak historia kołem się toczy czyli Metamorfoza Ruderki

2010-06-30T22:44:00.041+02:00

Zapraszam na wycieczkę, wszystkich chętnych do odwiedzenia jej właścicielki )).

Trzy lata temu moja córka kupiła duży ogród z dużymi drzewami i ruderką. Rozebranie jej nie wchodziło w rachubę, ponieważ stanowiła drugą połowę bliźniaka, ze wspólną klatką schodową. Po wycięciu nawłoci, wyrwaniu tysięcy samosiejek dębu, wysprzątaniu i wywiezieniu kilku przyczep butelek i innych śmieci, wyglądało to tak.

W miejscu wcięcia po prawej stronie domu, dobudowany został dodatkowy pokój i własne wejście. Ścięta przez poprzednich właścicieli lipa, po regeneracji i nadaniu jej nowego kształtu zaczęła nowe życie.

Trzy orzechy włoskie dominują od południa, z których dwa widoczne na zdjęciu.

Pozwólmy historii kołem się toczyć

2010-06-17T22:09:00.014+02:00

Domek pełen wdzięku ))). Sfotografowałam go podczas pobytu w Bretanii w 2008 roku. Byłyśmy z moją córką goszczone przez bardzo miłych gospodarzy tego domu. Ludzi z dużą wyobraźnią, o czym można się przekonać, oglądając zdjęcia tego domku z lat pięćdziesiątych. Kupili rozwalającą się obórkę, połączoną z małą częścią mieszkalną i na górze, pomieszczeniem na siano. Przerobili ją na dom, w którym mieszkają do dzisiaj. W międzyczasie wychowali w nim dwóch synów i obecnie wnuki mogą przyjeżdżać na wakacje.
Czy warto burzyć stare domy?
Myślę, że często zbyt pochopnie, z pośpiechu i pokusy łatwych rozwiązań, podejmuje się taka decyzję.

Stara "materia" wymusza niespodziewane rozwiązania i uzasadnia takie, które w nowo wybudowanym domu byłyby nieuzasadnione i pretensjonalne.

W ogrodzie, który kiedyś był podwórkiem, piec do pieczenia chleba i piwniczka, tworzą niepowtarzalne otoczenie.

Kamień na kamieniu, na kamieniu kamień a pod tym kamieniem, jeszcze jeden kamień ;)

2010-06-08T22:57:00.031+02:00

Nie było i nie ma, w naszym kraju, tradycji budowania z kamienia. W naszym zimnym klimacie, bardziej odpowiednim budulcem było, lepiej izolujące niż kamień i powszechnie dostępne, drewno. Głównym, jednak, powodem był brak kamienia. Piaskowca, wapienia, granitu, łupka... , których w innych krajach, mieszkańcy mieli na miejscu pod dostatkiem i często, jedynym kosztem, był tu koszt wydobycia i ewentualnej obróbki.
O cegle nie wspominam, bo to kosztowny budulec i skomplikowany technologicznie.
Żywot domów drewnianych był krótki. Glinianych, również.
Bretania, to kraina, gdzie do dzisiaj użytkuje się domy wybudowane przed stuleciami.
KERASCOËT to wieś, to nie skansen. Tu mieszkają ludzie ))) Często są to domy letniskowe. Zdjęcia zrobiłam w lipcu 2008 roku ))).

Piece chlebowe, często, były budowane na zewnątrz domów.

Stara studnia

Na zakończenie "kamiennych dywagacji" zapraszam do obejrzenia zrobionego przeze mnie filmiku La Roche aux Fees.

mała woda - duża przyjemność

2010-06-06T20:54:00.022+02:00

Bardzo lubię wodę w ogrodzie. Lubię refleksy słońca i niebo w niej odbite. Zapach tataraku, którego kępka kiedyś posadzona powoli rozrasta się. W oczku wodnym i wokół niego pojawiają się żaby, fruwają ważki. Wrzucony do wody kawałek gałęzi, pozwala przysiąść ptakom żeby napić się wody. Kiedyś miałam złote rybki ale zostały skrupulatnie wyłowione przez koty.

Park Mużakowski = Muskauer Park

2010-05-16T00:22:00.029+02:00

Mało znany, a wart poznania, Park Mużakowski = Muskauer Park powstawał w latach 1815 do 1845 jako jedna z części projektu łączącego park, miasto i przestrzeń industrialną w zintegrowaną całość. Park obejmuje powierzchnię ok. 700 ha i rozciąga się po obu stronach Nysy Łużyckiej. Polska część, niestety(( bardziej zaniedbana od niemieckiej, obejmuje ok 500 ha. Warto się wybrać))).

Nocna przygoda kury

2010-04-28T20:56:00.009+02:00

Kilka dni temu obudziły mnie w nocy okropne kocie odgłosy. Na tarasie toczyła się jakaś zażarta walka. Moja kotka biegała po domu bardzo zdenerwowana. Wypuściłam psa, żeby zrobił tam porządek i rzeczywiście po chwili, można było, spokojnie spać.
Rano, nocna sytuacja się wyjaśniła. Wśród siana leżała przewrócona i zmasakrowana kura. Dziób leżał obok. Dziura w głowie(((
Kura została zaatakowana przez obcego kota, prawdopodobnie wielbiciela mojej kotki i nie "aż pióra" tylko, aż siano leciało.
Nie zostawiłam jej bez pomocy. Naprawiłam i trochę pokiereszowana stoi zwycięska )

2010-04-11T09:56:00.004+02:00

Wielkanocne życzenia

2010-04-03T01:12:00.005+02:00

Kochani, życzę Wam Wszystkiego Najlepszego, miło spędzonych chwil, pięknej pogody i zasłużonego wypoczynku )))

Ruiny, ruiny

2010-03-29T22:22:00.036+02:00

Kiedyś były tłem i milczącym świadkiem wielkich wydarzeń. Dzisiaj same są głównym bohaterem. Milczącym bohaterem.

Trembowla - ruiny twierdzy

Jazłowiec - ruiny zamku. W głębi klasztor sióstr Niepokalanek.

Renesansowa brama, wisi wysoko. Kiedyś musiał prowadzić do niej most zwodzony.

Jazłowiec, ruiny kościoła dominikańskiego.

Podhorce. Ruiny kościoła renesansowego w stylu gotyckim z elementami barokowymi. Trzy style tworzyły chyba..., bo ona ciągle widoczna jest tu - bardzo harmonijną całość.

Podhorce, Ukraina 2009

2010-03-27T23:31:00.025+01:00

Wpis poprzedni cofnął mnie do ubiegłorocznych wakacji. Postanowiłam dorzucić co nieco, bo klimat dawnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów jest tego wart.

Kościół św. Józefa powstał w latach 1752-1766. Tworzył z zamkiem wspólne założenie architektoniczne. Po wojnie przez park została przeprowadzona asfaltowa szosa oddzielająca kościół i zamek.

Park francuski trochę wybujał.

Zamek Koniecpolskich zbudowany w latach 1637-1641. Ostatnimi właścicielami Podhorzec, do drugiej wojny światowej, była rodzina Sanguszków. Rozszerzona lekcja historii - Klik

Barbara Radziwiłłówna z Oleska

2010-03-21T01:09:00.007+01:00

W ubiegłorocznym, lipcowym wpisie szkicując Zamek Olesko nie pokazałam tego, co zrobiło na mnie szczególne wrażenie. Nie mogłam pokazać, ponieważ był zakaz fotografowania w jego wnętrzach. Było tam 16 wieczne, marmurowe popiersie Barbary Radziwiłłówny.

Dla mnie zupełnie nie znane. Przedstawia postać Radziwiłłówny nie podobną do jakiegokolwiek znanego mi wcześniej portretu, a najprawdopodobniej – taka była.

I... oto właśnie ukazała się w serii Muzea Ukrainy malutka książeczka: Zamek w Olesku : przewodnik. Napisana przez Tatianę Sabodasz, z ukraińskiego przetłumaczona przez Andrzeja Otko. Zdjęcia: Włodymyr Wasyńczuk i Roman Szyszak.

W niej było zdjęcie ))) Pozwoliłam sobie je tu zamieścić.

Rzeźbiarz popiersia nieznany. Autorka przypuszcza, że był to Giovani Maria Mosca zwany Padovano. Do Polski przybył z Padwy w 1530 i pozostał tu przez 44 lata, aż do swojej śmierci.
Barbara Radziwiłłówna urodziła się w 6 grudnia 1520 lub 1523 roku, zmarła 8 mają 1551. Żoną Zygmunta Augusta została w 1547 roku a królową 7 grudnia 1550, w prezencie imieninowym))) i była nią tylko pół roku (((

Czytające kobiety

2010-03-07T17:22:00.016+01:00

Zadziwiające, jak inspirującym tematem może być... czytająca kobieta.

Życzę wszystkim kobietom, w tym sobie, umiejętności wygospodarowania czasu na czytanie )))

Ilustracje pochodzą z książki "Die lesende Frau", zawierającej materiały z konferencji.

Dodatkowe linki do stron graficznych ilustrujących ten temat 1 i bardziej zróżnicowana 2

Link do wartego przeczytania wpisu na blogu brulion be el, Kobiety, które czytają są niebezpieczne. Czytające kobiety w malarstwie i fotografii.

Do widzenia zimo za rok

2010-02-20T17:46:00.023+01:00

W roku ubiegłym zimę oglądałam w książkach. Jej zeszłoroczny niedosyt został już całkowicie zrekompensowany i niniejszym postem chciałabym już ją pożegnać ))) ZIMO, D0 ZOBACZENIA ZA ROK!!!!

W Puszczykowie nad Wartą

W Gorzowie

W Poznaniu

O 8 ramo kilka yorków wybiegło z domu obok parkingu, gdzie właśnie się zatrzymałam. Stroje miały bardzo stosowne do pory dnia. Udało mi się sfotografować dwa i kawałek trzeciego. Były bardzo ruchliwe. Pobiegały, powąchały, posiusiały i pędem pobiegły do domu.

Jeszcze dalszy ciąg, moich stylizacji

2010-02-14T13:49:00.011+01:00

Cytrynowa szafeczka)))

A była taka smutna)))

Ciąg dalszy, moich stylizacji

2010-01-19T19:09:00.008+01:00

Cytrynowy stoliczek ludwiczek pojechał na sesję zdjęciową do mojej córki, żeby wystąpić w towarzystwie ludwikowskiej berżery))

Moje stylizacje

2010-01-18T00:35:00.005+01:00

Jak już wspominałam, moim hobby jest stylizacja mebli. Do czasu wysłania nowym właścicielom, mieszkam z nimi. Ostatnie stworzyły komplet, którego klimacik chciałabym tu zaprezentować )))

Rama i oprawiony w nią Anioł stróż przy łożu dziecka

2010-01-09T20:06:00.009+01:00

Chciałabym nawiązać do poprzedniego wpisu. Zrobiłam zdjęcie ramy i obrazu o którym wspominałam tam.

Autorem obrazu, wg "Katalogu galerji[!] obrazów im. Mielżyńskich" wydanego w roku 1932, jest niemiecki malarz E. Jacobs. Obraz powstał ok. 1850 r. Jak widzimy, autor należał do przedstawicieli niemieckiego romantyzmu.

Adoracja dzieciątka

2009-12-26T17:03:00.041+01:00

Kilka lat temu znalazłam go na starociach. Stary oleodruk w pięknej drewnianej, złoconej ramie.
Odpowiednio zniszczony, jak na renesansowe malowidło przystało )))
Nie kupiłam go, a właściwie nie wzięłam, bo cena była taka, że tak należałoby powiedzieć.
Nie wzięłam, chociaż podobał mi się i obraz i rama. Może nawet, szczególnie rama.
Co z nim zrobię? Schowam za szafą?

Po miesiącu, albo dwóch, znowu znalazłam sie w tym samym miejscu.
Leżał przemoczony deszczem, z wykrzywioną ramą.
I tu, powinnam wyjaśnić...
Otóż, od 35 lat, nad moim biurkiem "w firmie" - jak się to współcześnie mówi )))
- wisi obraz z kolekcji Galerii Muzeum Mielżyńskich w Poznaniu. Ma piękną ramę.
Dużą drewnianą, złoconą. Od 35 lat zachwycam się nią bardziej, niż oprawionym w nią obrazem.
Znaleziony przeze mnie obraz miał taką samą ramę, tylko proporcjonalnie do obrazu mniejszą i węższą.
Kupiłam go za 20 zł.
Cieszę się, że go mam. Wrzucam kilka zdjęć, żeby pokazać, jak przez te kilka lat, w różnych miejscach, prezentuje się u mnie.
Obraz był anonimowy. Sygnowany jedynie przez warsztat, który wykonał kopię.
Za pomocą internetu, udało mi się zidentyfikować autora.
Filippino Lippi(1457-1504). Jego ojciec był nauczycielem Botticellego. On, natomiast, był uczniem Botticellego
Oryginał wisi w Galerii Uffizi we Florencji.
A oto inne Madonny Filippino Lippi.

Pozdrawiam świątecznie )))

Wesołych Świąt

2009-12-20T15:32:00.015+01:00

Radosnych i pogodnych Świąt Bożego Narodzenia
a w nadchodzącym Nowym Roku spełnienia marzeń
życzę z całego serca wszystkim moim Blogowym Przyjaciołom )))

Zapomniana lektura sprzed stu lat, której emcjonującym fragmentem, chciałabym się podzielić

2009-12-16T22:10:00.024+01:00

...ssała panna Klara słodycz tej pieśni zapominając o swojem położeniu.

Zapraszam do dalszej lektury, ponieważ udało mi się znaleźć pełnotekstową wersję w bibliotece cyfrowej. Oj byłyby nasze prababcie zdziwione )))
FOKUS POKUS... KLIKNIJ TU
Przyjemnej lektury )))

Mój kosmos

2009-12-16T14:30:00.009+01:00

Przyszedł mróz. Pomyślałam sobie, że to marnotrawstwo z mojej strony, zostawić takie zdrowe, niepryskane jabłka )))
Ale... nic w przyrodzie się nie marnuje.
Minął tydzień i... nie pozostał z nich nawet najmniejszy ogryzek.
Jabłka zostały spałaszowane przez sójki, kosy i kwiczoły )))

Jesień. Barokowa pora roku, c.d.

2009-10-18T20:58:00.011+02:00

Idzie jesień, barokowa pora roku

2009-10-12T15:13:00.017+02:00

Od rana pada deszcz, i tak to dzisiaj wygląda u mnie :)))

Drzwi. Bramy. Kołatki

2009-09-27T21:51:00.052+02:00

Z dwutygodniowego pobytu we Włoszech przywiozłam trochę zdjęć.
Na większości z nich, jest to samo co w podręcznikach historii lub historii sztuki.
I tych zdjęc tu nie pokażę, bo po co?
Zebrała się, natomiast, dość pokaźna ilość zdjęć... kołatek do drzwi :))
U nas występują one sporadycznie. Tam, są rozpowszechnione.
Najczęściej, nie pełnią już roli kołatki. Rolę ich przejęły, wiszące obok na ścianie, domofony.
Często, część ruchoma kołatki, służąca do "kołatania", wcale nie jest już ruchoma. Jest zespolona w całość.
W takiej postaci jest bardziej przydatna, bowiem drzwi wejściowe są najczęściej bez klamek i nie ma za co złapać przy ich otwieraniu i zamykaniu na klucz.

Żelazna zawieszka, na ścianie obok drzwi, z podobizną pieska, przydatna do przywiązania psa na smyczy.

Kabel wystający ze ściany i prowadzony po murze,
nie jest przejawem "nieporządnośći" lecz zachowania bezpieczeństwa w razie trzęsienia ziemi.

Łagów

2009-08-30T23:21:00.018+02:00

Secesyjne biurko

2009-08-28T15:33:00.015+02:00

Zakończyłam wczoraj pracę nad secesyjnym biurkiem. Kupiłam je przed rokiem, bardzo zniszczone. Nie miało jednak uszkodzonej "zasadniczej tkanki". Drewno było zdrowe. Miało cudowne, nie zniszczone, mosiężne okucia i secesyjne uchwyty. Nie mogłam się oprzeć. Od razu wyobraziłam sobie jak będzie wyglądało i nie pomyliłam się.

Okucia po wyczyszczeniu

Secesyjny ornamencik na drzwiczkach

Ciekawostka. Wysuwany blat.

Dziekanowice. Skansen

2009-08-09T00:09:00.024+02:00

/>

/>

Okienka

Paryż. Cmentarz Passy - witraże

2009-08-05T23:56:00.036+02:00

Kilka zdjęć ze starego, malutkiego, paryskiego cmentarza Passy. Położeniem swoim, dyskretnie góruje nad placem Trocadero.
Zdjęcia zrobione były w słonecznym dniu grudniowym 2007 roku.
Teraz, poczułam dużą potrzebę pokazania ich tu, w kontekście zamieszczonych w poprzednich wpisach, zdjęć z cmentarzy w Drohobyczu i Łyczakowskiego we Lwowie.
Cudowne witraże w mauzoleach-kapliczkach mogłam sfotografować bez trudu w tych, które stały otworem. Te zamknięte, kutymi metalowymi bramami, dla oka obiektywu aparatu fotograficznego również pozostawały dostępne.

Wieża Eiffla w tle

W moim ogrodzie

2009-08-03T22:57:00.012+02:00

Rudki (Ukraina)

2009-07-29T23:41:00.019+02:00

Jedna z ulubionych siedzib Aleksandra hr. Fredry
Zajrzyjmy do Wikipedii ))